De wereld van vaders en moeders

Ik mis mijn baby wanneer hij een lang dutje doet. En ik ben mezelf langzaam maar zeker aan het afleren hem een baby te noemen. Want hij wordt zo groot. Iets meer dan een jaar geleden was hij nog zo groot als een rijstkorrel in mijn buik. (Of klein.) En nu eet hij zelf een stuk fruit met zijn handen.

Sabbelhandjes en kwijlkusjes zijn zo slecht nog niet. Misschien wel het beste.

Overal ligt speelgoed. Zelfs de touwtjes aan papa’s hoodie zijn bewonderenswaardig, én smakelijk.

Nooit gedacht dat ik zou zwichten voor de charmes van een kleine brabbelaar. Maar ik pak hem toch even op, voor een knuffeltje toe.

De wereld van vaders en moeders is prachtig. Ik voel me gezegend dat ik het mag verkennen.

Gewoon tevreden zijn met alles

Ik ben er nog niet achter waarom, maar het idee om gewoon tevreden te zijn met alles, maakte me tot zeker een jaar geleden doodsbenauwd.

Misschien moet ik er een andere invulling aan geven, dacht ik bij mezelf. Het ‘tevreden zijn’ vergelijken met een stille plas tegenover een woest kolkende branding (doen, doen, doen!) maakt het laatstgenoemde namelijk veel aantrekkelijker dan het werkelijk is.

Het viel me op dat ik alsmaar bezig bleef en steeds weer nieuwe, grotere doelen voor mezelf stelde om te behalen voordat ik mezelf zou toestaan om in die gelukzalige tevredenheid te glijden. Ik bevond me in een zogeheten ‘loop’. En ik kon alleen achteraf genieten van de leuke foto’s.

Sinds ik de afgelopen jaren regelmatiger en dieper ben gaan mediteren is mijn beleving steeds meer gaan veranderen. Meer acceptatie. Zoiets gebeurt niet van de ene op de andere dag, maar als een groeiproces vol overgave.

Gewoon tevreden zijn met alles, werk, liefde, gezin, vrienden, zelfbeeld en gezondheid betekent niet dat het zo wel genoeg is geweest en dat er geen dromen meer zijn.

Mijn nieuwe invulling hiervan is dat het allemaal goed gaat zo en dat ik op de goede weg zit. Daar mag ik best eens bij stil staan en dankbaar voor zijn.

Ben jij tevreden met alles in je leven?